Laatst gaf ik een presentatie over gedragsverandering bij een bedrijf. Ik vertelde over hoe iedereen z’n eigen ‘levensonderneming’ heeft – een innerlijke flow waar je op mee kunt bewegen. Die flow bestaat uit twee delen: vermogen en capaciteit.
- Vermogen gaat over doen: prestaties, acties, kennis, succes – én teleurstellingen.
- Capaciteit gaat over zijn: zelfkennis, wijsheid en je ongekende innerlijke potentieel.
En in dat tweede rijtje – waar het écht interessant wordt – zijn dingen als bewuste ademhaling en stilte cruciaal.
Halverwege mijn verhaal stak iemand zijn hand op. Met een grijns.
“Of drugs en alcohol bedoel je?”
De zaal lachte een beetje. Ik ook. Maar ik nam hem serieus.
Ik vroeg: “Waarom gebruik je dat eigenlijk?”
Hij: “Nou, gewoon… even ontspannen.”
“Juist,” zei ik. “Ontspannen.
Oftewel: even ontsnappen aan de scherpe randjes van het leven. Jezelf verdoven. Zodat je even niet hoeft te voelen, denken of geconfronteerd worden met je eigen gedachten. Klopt?”
Hij knikte. “Hmm, ja, zoiets.”
Toen vroeg ik: “Heb je kinderen?”
Ja – drie. Allemaal onder de 14.
“Waarom doe je dat eigenlijk buitenshuis? Waarom niet gewoon thuis, met je kinderen erbij?”
Hij keek me wat verbaasd aan.
“Beetje rare vraag,” zei hij lachend.
“Precies,” zei ik. “Omdat je wéét dat het niet gezond en goed is. Je weet dat je vaak verstrooider, chaotischer en vermoeider thuiskomt dan je vertrok. Toch?”
Hij zweeg. Glimlachte. Dacht na.
Maar weet je wat ik vooral knap vond?
Hij had lef. Hij durfde het te zeggen. Open kaart. Geen masker.
Toen vertelde ik hem dit:
“Jij betaalt geld voor een avondje verdoving. Entree, drank, middelen.
Ik betaal niks. Ik adem. Ik zit in stilte. Ik tune in.
Jij moet het huis uit om jezelf even te vergeten.
Ik kan overal mezelf vinden. Zelfs op de bank.”
En weet je wat het verschil maakt?
Mijn dochter van 9 zei laatst:
“Pap, ik wil even ontspannen. Ik ga mediteren.”
Ik zei: “Top meisie, tot zo.”
Stel je voor dat één van zijn kinderen straks zegt:
“Pap, ik ga even zuipen of drugs nemen om te ontspannen.”
Denk je dat hij dan ook zegt: “Top, tot zo”?
Het punt is dit:
Sommige vaders – en moeders – klagen dat ze hun kinderen niet meer begrijpen.
Maar misschien… begrijpen sommige ouders zichzelf al jaren niet meer.
Zelfkennis is moeilijker dan een rondje shotjes.
Dus ja, ik ben ook regelmatig ‘high’.
Alleen dan van adem, stilte en verbinding.
En ik kom er scherper uit dan ik erin ging.
Herkenbaar?
Ongemakkelijk? Mooi. Dan raakt het iets.
Gedragsverandering begint niet bij kinderen.
Het begint bij ouders die lef hebben om in de spiegel te kijken.
Wil jij dit graag aanpakken?
Neem dan contact met mij op.
