“Waar heb je dat dan gestudeerd?”
Een vraag die ik regelmatig krijg als ik vertel dat ik leiderschapscoach ben en werk met succesvolle mannen. Alsof ik mezelf moet legitimeren met een papiertje om te mogen praten over leven, leiderschap en vitaliteit.
Alsof het pas telt als het ergens op papier staat.
Begrijp me niet verkeerd: kennis is waardevol.
Maar kennis zonder ervaring is als een kaart zonder kompas.
Je weet misschien waar je bent, maar je voelt het niet.
Je bént er niet.
Ik leer het meest van het leven.
Van boeken, van mensen, van vallen en weer opstaan.
Door te vertragen.
Te kijken.
Te voelen.
Te ademen in een wereld die nooit stilstaat.
Ik leer door stilte.
En door steeds weer terug te keren naar één vraag:
Wat klopt echt?
Ik begeleid leiders. Geen functietitels, geen LinkedIn-profielen, maar mensen.
Mannen met volle agenda’s, volle hoofden — en steeds vaker: lege harten.
Ze zeggen dingen als:
“Gaat goed hoor. Druk, maar lekker bezig.”
En weten tegelijk niet meer hoe ‘uit’ voelt.
En dan komt-ie weer:
“Maar heb je daar wel voor gestudeerd?”
Dan denk ik aan vroeger.
Economie van het leven zelf.
Leiderschap van wie je was als mens.
Je had vakmensen. Geen diploma’s.
Wijsheid. Geen certificaten.
Ergens onderweg zijn we die vakken gaan formaliseren.
We stopten het in klaslokalen. Gaven er toetsen over.
En haalden er diploma’s bij.
En dat is prima — tot op zekere hoogte.
Maar de mannen die ik coach, zoeken geen theorie.
Ze zoeken ruimte. Stilte. Helderheid. Regie.
Niet meer functioneren, maar voelen.
Zichzelf terugvinden — ook al weten ze dat soms nog niet.
Dus als je vraagt naar mijn papieren?
Ja, ik heb opleidingen en trainingen gedaan.
Maar ik heb geen certificaat voor geleefde ervaring nodig.
Geen diploma voor innerlijk werk.
Wat ik wel heb?
Aanwezigheid. Aandacht. Afstemming. Lef. Wijsheid.
Geen bewijs nodig.
Wel bewezen.
Ben jij iemand die alles weet, maar steeds minder voelt?
Wanneer ben jij voor het laatst even écht ‘uit’ gegaan?
Heb jij deze behoefte nu?
Meld je dan aan voor mijn mannenreis.
