Soms stel ik mezelf een eenvoudige maar allesomvattende vraag: Hoe wil ik over mezelf denken op de dag dat ik sterf?
Ik hoop dat ik dan kan zeggen dat er niets is waar ik spijt van heb.
Niet van wat ik gedaan heb,
maar ook niet van wat ik níet heb gedaan.
Ik hoop dat ik tegen mezelf kan fluisteren:
“Ik heb mijn best gedaan.”
Niet perfect — gewoon mijn best.
Ik heb gezegd wat gezegd moest worden,
zoveel als ik kon,
zo goed als ik kon.
Het leven ontdekken is geen project, maar een uitnodiging
Ik geloof dat ieder mens zelf moet ontdekken wat het leven werkelijk is —
wat jou vervult,
wat jou betekenis geeft,
wat jou vreugde laat voelen in de diepte van je botten.
En als je dat hebt gevonden:
geniet ervan met volle teugen.
Niet af en toe, maar op ieder moment dat het leven je toefluistert.
Maar als je het nog niet hebt gevonden?
Geef dan niet op.
Het kan morgen gebeuren.
Volgend jaar.
Of op een dag waarop je helemaal niets bijzonders verwacht.
Zolang je leeft, kan vervulling je nog steeds vinden.
Werken vanuit vervulling — of vanuit verplichting
Als wat we doen — ons beroep, onze talenten, onze bezigheden —
ons richting geven en ons helpen groeien, dan is dat geweldig.
Dan draagt ons werk bij aan ons leven in plaats van dat het er een claim op legt.
Maar veel mensen doen dingen omdat ze het gevoel hebben dat het moet.
- Omdat ze geld moeten verdienen om een bepaalde levensstijl te behouden.
- Omdat ze verwachten dat anderen iets van ze zien, vinden of bewonderen.
- Omdat imago, status of reputatie de koers bepalen.
En als dat de drijfveren worden, dan denk ik dat het leven je langzaam voorbijgaat.
Dan verschuif je van leven naar bestaan.
Van zijn naar moeten.
Ik zie het zo vaak, juist bij mensen die als ‘succesvol’ worden gezien.
Mensen die van buiten glimmen, maar van binnen uitgeput zijn.
Niet omdat ze verkeerd leven,
maar omdat ze niet hun eigen leven leven.
Op de dag dat ik sterf hoop ik één ding te kunnen zeggen
Niet dat ik rijk was,
of geliefd door velen,
of belangrijk,
of indrukwekkend.
Maar dat ik mezelf was.
Zo eerlijk als ik kon,
zo aanwezig als ik durfde,
zo levend als ik ooit heb geleerd te zijn.
En dat ik tot het einde toe kan zeggen:
“Ik heb mijn best gedaan.”
Meer hoeft het leven misschien niet te zijn.
