“Hoe gaat het?”
“Ja goed hoor… druk, maar lekker bezig.”
“Net een groot project binnengehaald, dus het is even aanpoten.”
“Met de kids is het schakelen, maar ach — het hoort erbij.”
Klinkt bekend?
We zeggen het zo vaak dat het automatisch is geworden.
Een reflex. Een sociaal antwoord.
Maar als je even stil staat, valt iets op.
Het woord ‘druk’ zegt veel over wat je dóét.
Maar weinig over wie je bént.
Niet over jou — los van je werk, je gezin, je verantwoordelijkheden.
Alle rollen die je vervult zijn niet hetzelfde als wie jij bent.
Sterker nog:
Druk zijn is vaak een manier om niet te hoeven voelen.
Om niet te hoeven stilstaan bij wat eronder ligt.
En ondertussen?
Kan het behoorlijk eenzaam worden in dat volle leven.
Michael
Laatst zag ik Michael weer.
“Hé Michael, goed je te zien man. Hoe gaat het?”
“Ja lekker hoor, beetje druk hahaha, maar gaat z’n gangetje. En met jou?”
“Druk met wat?”
Michael leunde achterover.
“We zijn met een nieuwe klus bezig. Boekingssysteem omgooien — moet beter meegroeien met de business. En we hebben net twee nieuwe mensen aangenomen, dus het is even aanpoten. Maar komt goed.”
“En thuis?”
“Theo is vier, Jordy zes. Breken soms de tent af. Lieke — mijn vrouw — zat er laatst ook even doorheen. Hoofd vol. Ze is nu weer gaan sporten en wat minder gaan werken. Want ja… ik ben vaak weg. En als ik thuis ben, dan ben ik tóch nog even met wat belletjes bezig.”
“En jij dan?” vroeg ik.
“Hoe zorg jij voor jezelf?”
Michael haalde zijn schouders op.
“Beetje padel. Soms golf, als het lukt. In het weekend relaxen, drankje doen met vrienden. Nog even en dan lekker op vakantie — dus dat scheelt ook.”
“Mooi,” zei ik.
“Maar… hoe is het écht met jou?”
Hij keek me aan.
“Hoe bedoel je?”
“Hoe is het met jou — als mens.
Niet als ondernemer, partner of vader.
Maar met jij-jij.
In je hoofd. In je hart. In je lijf.”
Stilte.
“Ja… gaat wel goed, denk ik?” zei hij.
“Het is nu even aanpoten, maar komt goed.”
Ik keek hem aan.
“Michael… dat was geen vraag over je agenda.
Ik vroeg hoe het met jou gaat.
Wie ben jij nog, als niemand iets van je nodig heeft?”
Weer stilte.
De leugen van ‘druk’
Toen zei ik:
“Michael, ik weet hoe het is.
Ik heb zelf lang op een leugen geleefd.
Een zelfbeeld gebouwd om te overleven.”
Van buiten klopte alles:
Status. Snelheid. Succes.
‘Druk’ gaf me bestaansrecht.
Mooie kleding. Auto. Horloge.
Lach op m’n gezicht.
Maar van binnen voelde ik me leeg.
Moe van doen alsof.
Moe in de ochtend.
Situaties weggrappen.
Snel eten.
Altijd ‘aan’.
Michael keek me aan.
“En toen?”
“Toen ben ik gestopt met managen.
Ik ben weer inwoner geworden van mijn eigen leven.”
Afstand genomen van mijn rollen.
En me gaan richten op mijn taak:
Leven vanuit vitaliteit en zelfkennis — in plaats van overleven in succes.
Niet omdat het makkelijk was.
Maar omdat ik mezelf anders zou kwijtraken.
“Dus meer sporten en gezonder eten?”
Michael fronste.
“Je bedoelt dus… meer sporten, gezonder eten, minder werken, leuke dingen doen?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee, Michael. Je snapt het niet.”
Hij keek me aan.
“Wil je het écht weten?”
“…Ja.”
“Dan is dit niet het moment.
Bel me. Dan maken we er tijd voor.
Dan ben jij er toch wel?”
“…Eh… ja.”
Ik keek hem aan.
“Of niet?”
En jij?
Wat denk jij?
Heeft Michael gebeld?
Misschien herken jij jezelf in hem.
Altijd onderweg.
Altijd nodig.
Altijd aan.
Maar wie ben jij
als niemand iets van je nodig heeft?
Wat blijft er over
als de agenda leeg is,
de schermen uit staan
en je rollen even zwijgen?
We leven in een wereld die prestaties beloont
en drukte verheerlijkt.
Maar het echte werk —
het werk aan jezelf —
begint pas als je durft stil te vallen.
Dus…
hoe is het met jóu? Echt.
Niet als ouder, collega of ondernemer.
Maar met jij-jij.
In je hoofd.
In je hart.
In je lijf.
Misschien is het tijd
om die vraag niet weg te lachen.
Maar te luisteren.
